EkoPlaza

 

AEGON

    hoofdsponsor KNRB

Londen

De afgelopen maanden is er veel gebeurd! Om maar even te beginnen bij het coachen. Vanaf het aantreden van Antonio was hij geen fan van mij als roeier. Hij wilde mij zelfs na een tweede plek op het NK geen kans geven om mee te selecteren voor de acht. Dit was voor mij onbegrijpelijk en het mag dan ook duidelijk zijn dat hij, na hem 3 maanden het voordeel van de twijfel te hebben gegeven, het bij mij had verbruid.

Na het skiffen op het EK begreep ik, zo lang hij coacht moet ik exceptioneel presteren om in de 8 te komen. Gelukkig was ik me daar vanaf het begin van bewust en heb ik me de acht in geroeid. Waarbij ik moet zeggen dat het schema van Antonio erg goed is geweest voor mij om zo fit de races in te gaan. Technisch kwamen wij met Antonio als coach niet tot echt goed roeien.

Na Luzern heeft René het coachen van de acht overgenomen en konden wij onze kracht steeds beter op het water krijgen. Met een goede spirit zijn we op trainingskamp gegaan naar Mulhouse, een hotel midden in de weilanden in een gebied waar niets te beleven valt. De vakantielocatie die ik nooit zou kiezen, maar wel een locatie waar je als ploeg op elkaar bent aangewezen.

Een prachtig kanaal met kanten waar de golven meteen op dood sloegen en dat over een lang stuk, zodat we niet steeds hoefden te draaien. Een ideale plek om de laatste lange trainingen te draaien. Na een goed kamp waar we veel progressie hebben gemaakt, gingen we terug naar Nederland waar we twee dagen alternatief konden trainen voordat we naar Mechelen zouden gaan om de laatste specifieke trainingen te draaien.

Helaas kreeg ik tijdens de terugreis last van wat irritatie in mijn rug, waardoor ik de dagen in Nederland door heb gebracht bij de fysio, masseur en de arts. De eerste dagen van het kamp in Hazewinkel heb ik dan ook niet in de boot gezeten. Gelukkig was alles weer in orde op het moment dat we onze belangrijke afstanden gingen doen. Uiteindelijk gingen de afstandjes top en hebben we de boten klaar gemaakt voor transport naar London.

Aangekomen in London is het meteen duidelijk alles is Olympisch blauw. Wat de baan dezelfde uitstraling geeft als de baan in Peking. Het enige verschil is dat we de start dit keer wel kunnen zien en de smog niet op de longen slaat. Het dorp waar we verblijven, een gedeelte van het Royal Holloway College met gangen waar 8 eenpersoons kamer aan zitten. Met de acht hebben we een gang.

Al snel krijgen we de loting door. Doordat de Engelsen op de laatste wereldbeker slecht presteerden zijn zij in de plaatsing naar een vierde plek geschoven en zitten we met de top 4 van Luzern in de heat. Voor Olympisch goud moeten we die ook kunnen winnen. Helaas zat dat er nog niet in en met een race die verre van goed is, finishten we achter Duitsland en Engeland. Jammer maar priortijd is eerst finale halen. Dus met een iets betere race in de herkansing weten we ons toch te plaatsen voor de race waar het om gaat.

De Olympische finale, 48 roeiers, 6 boten, 3 medailles en 1 keer Olympisch Goud dat is waar het om gaat. Die andere twee zouden troostprijzen zijn. Goed weg uit de start een stevige race maar helaas 2,9 seconden te langzaam voor de eeuwige roem. Ook de troostprijzen zijn niet voor ons. 4 jaar na de 4e plek in Peking komen we op de halve afstand van de nummer 1 binnen, verliezen een plek en moeten ons gaan bedenken hoe of en op welke manier we of in mijn geval ik in 2016 wel het goud zou kunnen winnen.

Als............, als................, als is geen optie. Leren van de fouten en geen nieuwe fouten maken.

Op dit moment is het nog niet aan de orde. Ik ben fit en klaar om te racen. Het EK komt er aan. Nog een keer opladen dit jaar om te kijken wat er nog uit te halen is. Samen met Rogier Blink ga ik er de komende tijd alles aan doen om in Varese te kijken of we een troostprijs binnen kunnen halen. Maar bovenal een goed toernooi kunnen varen in de 2-.

Op naar Varese!!